Patrimonio cultural galego

O xacemento achegou moita información sobre a vida nestes recintos e o seu sistema defensivo. Segundo os estudos arqueolóxicos, sitúase cronoloxicamente entre o século II a.C. e o século II d.C., xa en plena época galaico-romana.

Trátase dunha superficie de preto de dez hectáreas que posúe dous recintos dispostos de xeito case concéntrico, alongados en sentido Norte-Sur, con dous accesos polo Leste e o Oeste. O foxo e a muralla do recinto exterior, que ten no seu interior unha rolda e escaleiras de acceso á parte superior, é dobre en gran parte do seu perímetro, mentres que a muralla que rodea o recinto central ten uns tres metros de anchura e na súa orixe debeu alcanzar os catro metros de altura.

O poboado sobresae polo seu urbanismo case ortogonal, xa que foi orixinariamente concibido para acoller a un gran número de persoas. A superficie do seu interior dividiuse en parcelas nas que cada unha das familias construíu a súa vivenda composta a súa vez por varias construcións. Dispóñense todas elas no recinto exterior ao redor de dúas radiais que comunican a rolda inferior e superior a modo de eixes circulares.

O grupo de construcións que configuran unha vivenda comparte un patio común, mentres que son independentes de cara a outras unidades anexas. Están ideadas como lugares de residencia e traballo de xeito que cada unha das dependencias ten unha función distinta relacionada coas formas de vida das familias agricultoras ou gandeiras.

O sitio proporcionou numerosos e singulares achados materiais de todo tipo: cerámicos, metálicos, decorativos (incluíndo esculturas pétreas), etc... hoxe depositados no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

A gran superficie do asentamento fai supoñer a existencia de puntos de acumulación de auga que abastecera a poboación. Non obstante, só se documentou unha fonte-alxibe, composta dun depósito con escaleiras que permitía reverter a partir dunha canle cortada na muralla e que desaugaba no foxo. Probabelmente a súa estrutura estaba cuberta cunha bóveda ou con madeira.

Na actualidade, este castro constitúe o núcleo central do Parque Arqueolóxico da Cultura Castrexa (PACC), dentro do cal está a punto de rematarse a construción dun centro de interpretación.